Dragoslav Mihailović, književnik, rođen u Ćupriji, 1930. godine. Redovni član Odeljenja jezika i književnosti (SANU) od 1988. godine. Piše prozu, oglede, publicistiku i filmske scenarije. Diplomirao na Grupi za jugoslovensku književnost i srpskohrvatski jezik Filozofskog fakulteta u Beogradu, 1957. godine. Radi kao književnik, lektor za srpskohrvatski jezik Univerziteta u Poatjeu u Francuskoj. Član Udruženja književnika Srbije i Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva u Beogradu. Priznanje i nagrade: Oktobarska nagrada Beograda, 1867; Andrićeva nagrada, 1976; Zlatna arena za scenario u Puli, 1978; Nagrada Bora Stanković, 1994; NIN-ova nagrada, 1984; Nagrada Narodne biblioteke Srbije, 1985; Nagrada Vukove zadužbine, 1994. godine.

Petar Džadžić u knjizi ”Kritike i ogledi” (SKZ, Beograd, 1973.) povodom knjige ”Kad su cvetale tikve” između ostalog kaže: ”Dragoslav Mihailović nam opet dokazuje da nema profanih motiva, da ima samo profanih pisaca. Ovom knjigom struji autentičan život na poprištima polumračnih uličica i sirotinjskih stanova, kroz celovitu biografiju ili isečke biografije, daleko od onog što zovemo klimom duha i intelekta, ali sasvim uz ono što zovemo anonimnim standardom i svešću neuzdignutim, ”prizemnim” životom izvesnih slojeva. Igra čula i spontanih emocija zamenjuje svaku igru duha i rafinman racionalnih analiza. Mitologija brutalnosti koja vlada našom epohom ovde kupi podatke sa bunjišta koje tu slavnu epohu oplođuje.”