Svi članovi Velikog žirija, najvećeg ne samo u nas već i u regionu, dali su saglasnost za učešće u izboru najbolje knjige, a pisma sa anketnim listama i uputstvima upućena su na njihove adrese. Rok za odgovore je 1. februar, a sva pisma, kako pravila nalažu, biće sutradan komisijski otvorena, a dva dana kasnije počeće njihovo objavljivanje, koje će trajati iz dana u dan.
U žiriju su: Petar Pijanović, Ljiljana Šop, Aleksandar Jovanović, Jovan Pejčić, Srba Ignjatović, Dragan Hamović, Svetlana Šeatović-Dimitrijević, Milena Ilišević, Radivoje Mikić, Vesna Trijić, Mladen Vesković, Dušica Potić, Jasmina Tonić, Dragan Bošković, Milosav Buca Mirković, Slađana Ilić, Mileta Aćimović Ivkov, Stojan Đorđić, Petar Arbutina, Slađana Jaćimović, Danica Andrejević, Mićo Cvijetić, Tijana Spasić, Marko Krstić, Dušan Stojković, Miloš Petrović, Goran Maksimović, Aleksandar Kostadinović, Aleksandar B. Laković, Tatjana Lazarević Milošević, Dobrivoje Stanojević, Šefket Krcić, Vladislava Gordić Petković, Miroslav Egerić, Nenad Šaponja, Vladimir Gvozden, Draško Ređep, Alen Bešić, Svetlana Milašinović, Nataša Polovina, Dragana Beleslijin, Slobodan Vladušić, Vladimir Arsenić, Zoran M. Mandić, Saša Radojčić, Valentina Pitulić i Sanja Macura.
Za minule 22 godine najviše uspeha, po pravilu, u neizvesnoj trci za “Mešu” imali su romansijeri, ali, budući da je poezija odavno u (nezasluženoj) senci proze, ipak su se i pesnici više nego dobro pokazali jer su njih osmorica poneli titulu autora knjige godine. Dakle, prve 1988, nagradu su podelili Dubravka Ugrešić (“Forsiranje romana reke”) i Milorad Pavić (“Predeo slikan čajem”), a zatim su od romansijerskih ostvarenja priznanja osvajali: Slobodan Selenić (“Timor mortis”), Svetlana Velmar Janković (“Lagum”), Radoslav Petković (“Sudbina i komentari”), Antonije Isaković (“Gospodar i sluge”), Dobrica Ćosić (“Vreme vlasti”), Goran Petrović (“Opsada crkve svetog Spasa”), Dobrilo Nenadić (“Despot i žrtva”), Radovan Beli Marković (“Limunacija u Ćelijama”), Danilo Nikolić (“Jesenja svila”), Miro Vuksanović (“Semolj zemlja”), Dragan Velikić (“Ruski prozor”), a zatim Petar Sarić (“Sara”) i Vladimir Kecmanović (“Top je bio vreo”), koji su pretprošle godine takođe nagradu podelili. Zasad je Radoslav Bratić jedini pripovedač koji je ovu nagradu dobio za zbirku pripovedaka “Strah od zvona”.
Prvi pesnik kome je pripala nagrada “Meša Selimović” bio je Ivan V. Lalić, za zbirku “Pismo”, za koju se vrlo brzo ispostavilo da je antologijska. Sledećih godina pesnici laureati bili su tada mladi Dragan Jovanović Danilov (“Živi pergament”), Milosav Tešić (“Sedmica”), Rajko Petrov Nogo (“Nedremano oko”), Vojislav Karanović (“Svetlost u naletu”), Stevan Raičković (“Fascikla 1999/2000”), Novica Tadić (“Neznan”), i prošle godine Živorad Nedeljković (“Ovaj svet”).
U poslednje tri-četiri godine, a i u minuloj, produkcija je bila veoma ujednačena – uz nekoliko knjiga pisaca koji su odavno stekli izuzetan renome pojavila su se i zanimljiva dela manje poznatih autora, pa će članovi Velikog žirija biti na mukama kojim naslovima da daju svoje glasove. Dakle, kao i do sada, kada je nekoliko puta samo jedan glas više odlučivao o pobedniku, izjašnjavanje kritičara očekuje se sa velikim nestrpljenjem i neizvesnošću.
TAKMIČARSKA PRAVILA
Svaki kritičar može da predloži (do) pet knjiga iz pera savremenih domaćih autora objavljenih u 2010. godini. U obzir dolaze svi žanrovi (romani, zbirke pripovedaka, pesničke knjige, eseji, putopisi, književne studije…), s tim što isti pisac nagradu može da dobije samo jedanput.
Sabrana ili izabrana dela ne mogu da konkurišu osim novih knjiga u okviru tih dela, a u obzir takođe ne dolaze ni antologije. Do pobednika se dolazi – zbrajanjem glasova članova žirija
(Novosti)
