Knjiga pesama Tropuće (Društvo Istočnik, 2010) Bojana Savića Ostojića u poetskom izrazu kristališe tri različite stilske strategije. Od slobodno stihovanih pesama prvog ciklusa (Cedilo), preko najvećim delom fragmentarnog i u vidu svojevrsnog brodskog dnevnika napisanog drugog ciklusa (Domu na kopnu domom što pluta), sve do prozodično-(pseudo)autopoetičkog trećeg ciklusa (Izgubljeni zapisi Alfonsa Rejesa), svedoci smo stupnjevite denivelacije patosa i zgušnjavanja izraza. S kraja na kraj knjige radi se o putovanju od slike do negativa, od fakta do utopije, od poezije do antipoezije.

U ključu savremene postmoderne kritike kompozicija Tropuća mogla bi se posmatrati u kontekstu problematizovanja poetskog izraza per se, kao primer dekonstruktivističkog postupka, iščezavanja subjekta, vešto sublimirane multireferencijalnosti i izvesnih parodijsko-ironijskih aspekata. Skloniji smo, međutim, polazištu ili ključu da tri uspostavljene stilske strategije posmatramo kao tri različito uglačane površine imaginarne trostrane prizme koje predstavljaju stecište i prelomnu tačku nekoliko ključnih egzistencijalnih ravni.

Marko Stojkić, Identitet kao kretanje