O ovoj poeziji Antonio Porpetta je napisao: “Upuštanje u poeziju Zorana
Bognara znači pristupanje jednom dramatičnom i ranjenom svetu okruženog
predelima ruševina, pepela i pustoši, u kojem, uprkos svemu, grozničava
potraga za nekom nadom uvek deluje podsticajno. Puno je istinske emocije, i
puno unutrašnjih lomova u tim pesmama koje nam donose svedočanstvo jedne
istorijske okolnosti na jednom odredjenom prostoru, ali koje prekoračuju i
vreme i prostor time što u njima bije vaseljenski bol čoveka, nepravedno
osudjenog na krik i na suze. Ovo je neophodna poezija, humana; poezija koja
iskače sa hartije i poprima život, ulazi nam duboko u krv i tamo ostaje,
zauvek stopljena s našim bratskim buntom. Reč je o potresnim pesmama koje
će, bez ikakve sumnje, opstati.”; dok Dragan Mraović kaže: “Vukovar, priča o
sposobnosti ljudi da od rajskog grada naprave pakao, teško odjekuje u onima
čiji je to grad uistinu. Svi imaju svoju priču o Vukovaru, ovakvu ili
onakvu, ali oni čiji je to rodni grad imaju samo jednu priču, onu iz utrobe,
kao Zoran Bognar.”
ZORAN BOGNAR
Bio – bibliografija
Zoran Bognar, pesnik, esejista, prozni pisac, književni kritičar i
antologičar, rodjen je 1965 godine u Vukovaru. Objavio je dva romana: Noć
praznih ruku (1989) i Budno stanje sna (1993); desetak zbirki poezije od
kojih izdvajamo: Bluz za šahovsku tablu (1986), Psiho-striptiz (1988),
Ludilo Flojda Bertholda (1991), Ako se mrtvi jednog dana vrate (1993),
Anonimna besmrtnost (1994), Novi potop (1996), Novi Nojev kovčeg (1997),
Novi čovek (1999), Elizejska trilogija (2000), Albedo (2002), Aura (2003) i
Alhemija (2005); tri knjige poetsko-fenomenoloških mikroeseja: Fotografije
glasova (1997), Ejdetske slike (1998) i Fotografije glasova II (2002);
manualis labor Nomad beskraja (2004); kao i dve antologije: Novo raspeće –
antologija savremene srpske poezije kraja XX veka (2001) i Tečni kristal –
antologija srpskog mikroeseja XX veka (2006).
Poezija Zorana Bognara prevodjena je na italijanski, francuski, engleski,
madjarski, nemački, švedski, slovenački, grčki, makedonski, poljski,
španski, turski, bugarski, rumunski, holandski, friski, arapski i jermenski
jezik. O književnom delu Zorana Bognara objavljeno je preko 200 eseja,
kritika i studija, kao i jedna monografija (Vladan Panković i Nikica Banić:
Atletsko hodočašće nad jelisejskim vodama i poljima Zorana Bognara, Užice,
2002).
Književne nagrade: “Pečat varoši sremskokarlovačke” (1993), “Matićev šal”
(1994), “Milan Lalić” (1994), “Stevan Pešić” (1994), “Blažo Šćepanović”
(1996), “Zlatna struna” (1999), “Pivo Karamatijević” (1999), “Rade Drainac”
(1999), “Isidora Sekulić” (1999), “Zlatna značka KPZ Srbije” (2000),
“Vražogrnački točak” (2000), “Zlatni Orfej” (2001), “Srboljub Mitić” (2001),
“Milutin Uskoković” (2003), “Slobodan Džunić” (2006), “Milan Bogdanović”
(2009) “Dimitrije Mitrinović” (2010) i Nagradu Akademije “Ivo Andrić”
(2010). Internacionalne književne nagrade: “Vannelli” (Italija, 1997),
“Mediterranean Lion” (Crna Gora, 1998) i “Hubert Burda” (Nemačka, 1999).
Živi u Beogradu kao profesionalni književnik. Urednik je u GA “Dereta”.
Predsednik je Fonda Ars Longa za očuvanje lepih umetnosti (
www.fondarslonga.com )…
